3 daagse Reims 2017

Vrijdagmorgen, 23 juni, 8.00 u ’s morgens: de hitte van de voorbije dagen was weggewaaid, maar van regen nog geen sprake.  Ideaal fietsweer dus.  Vertrokken met 9 fietsers, waaronder 3 dames en ook 3 gastrijders van Hamme.  De Pierre en den Eddy kennen we al langer, maar nu was er ook nen (hoog)bejaarde bij, allé, toch ene van 70 jaar jong.   We hebben hem maar direct gezegd dat hij maar kop moest doen naar zijn eigen kunnen, en zich vooral niet moet forceren.  Overbodige raad, want hij bleek niet alleen de oudste van de hoop te zijn, maar ook de beste fietser!

Om 8.00 u op pad dus, en via Grootrees naar Kasterlee.  Jan van de Put was dus al weer bijna thuis.  Aan de lichten van Houten haalden we een collega-wielertoerist in en Jan bleek die te kennen (’t zou maar erg zijn moest ge uw buren niet kennen).  Na enkele woordjes heen en weer besloot ‘Frans’ om ons te vergezellen.  Op de ‘oude’ weg tussen Geel en Kasterlee was het abnormaal druk, want de nieuwe expresweg was volledig afgesloten wegens een accident aan het kruispunt in Kasterlee.

Langs gekende wegen (Stelen – Eindhout – Vorst) bereikten we Schaffen.  Langs het fietspadje over de holle weg richting Zelem, waar we een kleine sanitaire stop inlasten.  Verder naar Halen, langs het fietspad via Budingen naar Zoutleeuw, waar het marktplein helemaal open lag.  Gelukkig konden we parallel achter het stadhuis rondrijden. In Dormaal werden wij ingehaald door een collega-wielertoerist, op het moment dat André aan kop reed.  Hij ging prompt naar die andere rijden, zodat we tijdelijk een extra koptrekker hadden tot in Landen.

In Landen had Robin de volgwagen al geparkeerd, zodat wij onze boterhammetjes konden nuttigen.

Van hieruit reed de Frans met de wind in de rug terug naar de Kempen, wij verder met de wind op de neus naar de Ravel, die we slechts 6 km konden volgen, maar toch wel leuke 6 km’s: langs het vakantiehuis station-Racour (overnachten in treinwagons), goede asfalt, lichtjes dalend en geen verkeer!

Nadien werd het parcours meer en meer heuvelachtig, om dan leuk af te dalen naar de Maas in Marche-les-Dames.  Nog even stad Namen (Jambes) doorstaan, om dan de drukke baan naar Dinant af te leggen.  Met een klein ommetje konden we een kleine 2 km achterdoor rijden; een tweede ‘achterdoor’ was enkel richting in de verkeerde richting voor ons, zodat we dat maar niet geriskeerd hebben.  Na een klein klimmetje werd in Godinne de knapzak nog eens boven gehaald.  Van ganzen en eenden hadden we deze keer eens geen last.

Na een sanitaire stop voor de dames in Dinant hadden we nog 35 km wind op kop voor de boeg.  Die werden ook door iedereen km voor km afgelegd, zodat we rond 17.00 u, den ene al vermoeider dan de andere, in Chooz het hotelleke bereikten.  Patrick, de uitbater, stond ons al op te wachten. 

Eerst een rondje van de zaak, dan de kamerindeling, nog een wandelingske voor de fristen onder ons, en als de zon wegkroop achter de heuvelrug, zo rond kwart na 8, dan begon Patrick met de barbecue.

 

Zaterdagmorgen, 24 juni.  Na een goed ontbijt zouden we om 9.00 u vertrekken, maar aangezien iedereen al klaar was om kwart voor 9, ja waarom wachten dan?  Al een kwartier gewonnen dus.  Nog een beetje frisjes in het begin, tot we de Maasvallei uitreden: 10 km overwegend bergop, met af en toe een kleine afdaling.  Na de afdaling naar Monthermé konden we nu eens even de Maas stroomafwaarts volgen, om dan weer uit de vallei te moeten klimmen.

Zonder problemen bereikten we de vaste stopplaats aan het kerkhof in Lonny: parkeergelegenheid voor de volgwagen, wat struikgewas om eens tegen te staan of achter te kruipen, een bankje om op te zitten…  tenzij ‘ze’ de zitplanken eraf gehaald hebben…  dan maar rechtstaand, of zittend op de stoeprand een boke en/of een lekkere wafel van bakkerij Essy achter de kiezen steken.

De wegenwerken aan een nieuwe expresweg, waar we de voorbije keren met enige moeite voorbij geraakten, waren nu achter de rug.  Even verder echter hadden ‘ze’ heel het wegdek vol kiezeltjes gekieperd, en die waren nog verre van vastgereden.  Na 3 km, in het volgende dorpje, was alles weer zoals het hoort te zijn, dachten we.  De grote baan kruisen was inderdaad effen asfalt, maar aan de overkant ging het gewoon nog enkele km verder met die kiezeltjes.  Gelukkig was het droog weer, zodat er niets aan de banden bleef plakken.

Dan toch even paniek in Chateau-Pourcain: het cafeetje waar we onze stop zouden houden, was gesloten wegens  verbouwingswerken.  Dan maar verder naar het parkje waar we vroeger onze halt hielden.  Tot we toch het voorziene cafeetje gewoon geopend tegenkwamen.  Het was dan ook al 2 jaar geleden dat we daar nog eens geweest waren, en dan herken je de situatie niet zo goed he.

Ook de dames konden dus hun toiletbezoekje afwerken, en dan weer op pad voor de laatste etappe naar Reims.  Lange eentonige banen, nog altijd een stevige bries op kop, en om de ééntonigheid wat te breken, begon Ingrid op één van de lichte hellingen wat harder op de trappers te duwen.  Kilometers lang reed ze zo een stukje voor het peloton uit. En toen zij terug ingerekend was, vond Marthe het haar beurt om eens te zien wat zij nog in de tank had zitten.  May wist echter wat er nog ging komen, en op de laatste helling, DE brug in Reims,  dubbele punten te verdienen, daar reed zij dan weer iedereen in de vernieling.  Zelfs onze bolletjeskoning, Pierre, moest haar laten voorgaan.

Dwars door ’t stad naar de Kathedraal.  Altijd wel een bezoekje waard, maar het creme-glaceke was in eerste instantie toch belangrijker. 

Dan verder naar de sporthal om de inschrijvingen op te halen, de fiets te parkeren en al een champagneke te proeven.  Dat viel wel een beetje tegen: de ‘bar’ was niet open.  Dan maar zo snel mogelijk, en in 2 shiften, met de volgwagen naar het hotel.  Een flinke maaltijd, en dan op tijd in bed, want zondag, wekker om 5.45 u!!

Zondag 25 juni, 5.45 u.  begint dat ding zo’n lawaai te maken.  Met 5 zouden we de grote toer gaan doen (158 km en zo’n 2.200 hoogtemeters).  Dus Ingrid, May, Jan, Andre, en ik – de één al wat zenuwachtiger dan den andere - met de eerste vracht naar de sporthal.  Dan konden wij al beginnen ontbijten terwijl Robin de andere ging ophalen.   Marthe, Pierre, Eddy, Robin en Willy reden om diverse reden een kortere afstand.

Om 07.00 u zijn we dan vertrokken.  Eerst licht oplopend, dan heel steil, en zo heel de dag. De eerste stop is nog steeds bij den Urbanus.  En hier werden we zowaar enkele regendruppels gewaar.  De anderen, die rond half 8 vertrokken waren, hebben zelfs even hun regenjasje aangedaan.

Op naar de volgende bevoorrading.  De Jan kan goed klimmen, en toen wij zo’n klimmetje boven kwamen, stond zijn fiets ergens tegen de muur, en zat hij zelf in het maïsveld.  Nog een paar hoogtemeters later kwamen we aan de 2de bevoorrading: goed voorzien met broodjes, fruit, drank, behalve een sanitair hoekje.  Dan maar zo weer verder, en zijn de dames verderop ook maar de boskes ingekropen.   Op de middag-bevoorrading hadden we geen koude schotel besteld, omdat deze de laatste keren wat te wensen overliet, en er een mooi alternatief is, want hier waren ook broodjes met kaas of hesp gewoon te krijgen.

Nog 60 km af te leggen, 40 km tot de volgende bevoorrading, en tot dan zou het parcours variëren tussen pittig en zeer pittig!  Op die laatste bevoorrading moest iedereen langs de anti-doping-controle passeren.  

Uitslag  zou nog bezorgd worden.  Hierna volgde nog 1 langere klim, om dan nog enkele bultjes voor de wielen te krijgen.  Nog een laatste brug en dan nog 3 km over vlakke wegen binnen rijden.  Gisteren had May al de dubbele bergprijspunten binnengerijfd; nu wou ze eens testen of ze met een snedige demarrage de rest van het peloton voor schut kon zetten om alzo solo over de finish te rijden.  Van mij mocht het, maar er waren er andere bij, waarbij het ‘stoom uit de oren kwam’.  Bon, iedereen heeft het parcours naar zijn/haar kunnen afgelegd.  Die van de kortere afstand waren al lang binnen en gedoucht, wat wij ook deden na nu wel een glazeke of zoveel champagne.

Herman Havermans was er al; het was nog even wachten op Patrick Leys tot hij ook de juiste plek had gevonden, om dan alle bagage en fietsen te verdelen over de 3 wagens.  De ‘mannen van Hamme’ konden dan ook recht naar hun streek rijden, ipv eerst nog langs Turnhout te moeten passeren.

En zo kunnen we weer spreken van een geslaagd weekendje.  Merci aan iedereen voor de goede sfeer onderweg, merci Herman en Patrick om tijd vrij te maken, en vooral merci Willy om dit te organiseren.  En we zien wel wat we volgend jaar het laatste weekend van juni doen….

Patrick Wuyts

Organisatieonderwerp: 
Tags: 
Datum en uur van organisatie: 
vrijdag, 23 juni, 2017 - 10:00